Kardemin Diyari

Herkes sevginin fedakarlık istedigini söylese de fedakarlık için sevgiyi yaşamak gerekiyormuş,yaşanılmayan için fedakarlık yapılmaz...

Üzülmekten yoruldum, seni üzmekten de,beklemekten yoruldum,neyi beklediğimi bilmeden özlemekten de yoruldum,en çok da düşünmekten!!!!! Susmaktan yoruldum,sürekli susup içimde avazım çıktıgı kadar haykırmaktan.Hep kendimle başbaşa kalıp,hep kendime sığınmaktan YORULDUM..........

Ama ögrendim artık aşk yaşanıldığı sürece vardır. Sen yoksun,ben yokum.. o zaman aşkın olmasını da beklemiyorum artık.O da olmasın artık,eğer sürekli kendimi hesapsızca sorgulayacaksam eğer kendi iç savaşımda sürekli kendime yenik düşeceksem, eğer yaşamadıgım bir aşk için sürekli üzüleceksem ve hep üzeceksem seni, OLMASIN...zaten hiç yokmuş,var oldugunu sayarak kandırmışız kendimizi,ya da ben hep kandırmışım kendimi.....

Artık seni sana bıraktım ben zaten hep kendimleydim ve hep kendimi paylaştım.Artık al kendini benden ve yaşamak istedigin gibi yaşa aşkı,hayatı,kendini. Yaşamak istedigin ne varsa kendince yaşa çünkü ben yoruldum artık ben yokum...

Yıkık bir sevginin yıkıntılarını toplamakla uğraşma..hiçbir zaman yıkılmayacak bir sevgi için savaşını ver...ben bu savaşta yenik düştüm.Ben yenik kahraman sen kazanan kral ol....

Ne kadar yenik düşsem de, ne kadar üzülsem de güzel yanları da vardı seni yaşamanın,tabi yaşadığım kadarının.....

Seninle yaşanılan ilkler güzeldi,bazen acıtsa da seni özlemek güzeldi,hep ihtiyac duydugumuzda birbirimizin yanında olamasak da beklemek güzeldi,gerçekleşmeyecegini bile bile kendi dünyamızda sıradışı hayaller kurmak güzeldi,en güzeli de kısa bir zamanı seninle yaşamaktı.

İlk bakışta vurulduğum o ela gözlerin hala benimle, yüreğimde....!!!

Unutmadım...

"Çekil bre çocuk!" diye bağıran bir atlının, karnına vurduğu tekme ile yere yıkıldı, testi de elinden düşüp kırıldı.

Kendisine vuran atlının kahkahaları arasında yerden kalkan İbrahim Hakkı, korkup ağlayarak oradan uzaklaştı.

Hocasının huzuruna, hıçkırıklarla eli boş geldi ve hocasına: "Çeşmeden su alırken bağırarak gelen bir atlı, atını üzerime sürdü, karnıma tekme vurdu. Yere düştüm, testim kırıldı." diye şikâyette bulundu.

Hocası:

"Hasbünallah! Bu insanlar gazab-ı İlâhiyi üzerlerine çekmekte ne kadar mahirdirler!" diye fısıldadı. Sonra İbrahim Hakkı'ya dönüp:

"Bir şeyin var mı evlâdım?" dedi.

Karnını tutan İbrahim Hakkı'nın elini ve başını okşadı, karnına, üstüne, başına baktı. "Yok, bir şeyin şükür. Üzülme. Sen de bir şeyler söyleseydin keşke adama. Bağırıp çağırsaydın. Sövüp saysaydın. Hakkını savunsaydın. Ne vuruyorsun saygısız adam, testimi de kırdın. Öde testimi! Gibi bir şeyler deseydin meselâ."

"Hayır," dedi İbrahim Hakkı, "ben korkup, kaçtım. Hiçbir şey söylemedim."

Hocası İsmail Efendi:

"Derhal git öyleyse, o adama bir-iki lâf söyle." dedi. İbrahim Hakkı yeniden çeşmenin yolunu tuttu.

Fakat çeşme başında adamı görünce, aklı başından gitti tekrar. Adam atını tımar etmekle meşguldü. Bir iki defa yutkundu, fakat içindeki korkuyu yenemedi ve bir şey söylemeden sessizce bir köşeye saklandı. Burada ne söyleyeceğini, neden söyleyeceğini de unuttu.

Az sonra hiçbir şey söylemeden sessiz adımlarla oradan tekrar uzaklaştı ve hocasının yanına döndü. Hocasına: "Ona hiçbir şey söyleyemedim efendim." dedi.

Hocası: "Evlâdım, sen edebini terbiyeni bozmadın. O edepsize cevabını vermedin. Tekrar ediyorum, git adama bir şeyler söyle. Yoksa senin cevabını ona Allah verecek!" dedi.

İbrahim Hakkı tekrar çeşmeye koştu. Bir köşeye saklandı. Bir şeyler söyleyecekti bu defa, kararlıydı. Ama yine yutkundu, yine kelimeler boğazında dizildi.

Tam söyledim söyleyeceğim derken, bir de ne görsün, adam atından öyle bir çifte yedi ki, baş aşağı çeşmenin havuzuna kapaklandı.

Bu defa korkudan soluk bile alamaz hale gelen İbrahim Hakkı, dönüp dergâha koştu. Olanları bir bir hocasına anlattı. Hocası:

"Vah vah! Bunu tahmin etmiştim. Üzüldüm! Allah'ın zalimi tokatlayacağını bildiğimden seni gönderdim ki, ödeşip uzlaşasınız diye. Ama adam uzlaşıp seninle ödeşmeye yanaşmayınca, Allah'ın tokadı gecikmedi." dedi.

Not: Bazı Slâytlar çalınmalara karşı şifrelendirilmiştir.

Bu şifrelendirmelerde bilgisayarlarınızda kurulu ofis programın 2000 ve altı sürüm olması nedeni ile PPS'ler izlenememektedir. Aşağıda sunduğum Power Point programını indirip Bilgisayarınıza kurarsanız bu sorununuz ortadan kalkacak tüm Slâytları izleme imkânınız olacaktır.

Sevgiler, Saygılar...

İNDİR

Daha yazacaklarımın arasına vişne koyusu bir yaprak koyuyorum. Selam göndermeler , göz kapaklarını küçültüp , sana iç nefesle bakmak dönemi bitti. Şimdi kalemi tüm tutkularımla tutma devri.

Suskun bir ömrün kurşun yemiş tanrıçası… Yıllanmış şarap gibi diz kapaklarına inen bir gürültünün kurbanı… Daha anlamadığın ne çok şey vardı kokusunu duymadığın kağıtta. Belli ki gelişigüzel birkaç kez dudak kımıldatmıştın.. Dar , apansız bir gecenin ötüşen göz kapaklarının acımasız ressamlarına diyetiydi ve yazdığım son mektup gibiydi.

Yalnızlığıma piyanistin tuş seslerine hızlı basışındaki köpüksüz sert oynatışları vardı parmaklarımda. Sanki büyük bulutlarla mavisi yitirilmiş bir göğün altında ölü bir denizdi tüm düşüncelerim…

Şaşkın güvercinin telaşındaki kanat çırpıntıları belki de avcının tuzağına düşme-mek için yenik bakışları…

Bir masal başladı tatsız , sevdalı kor bir yürekte mısrasız… Şiirler söylendi , kahveler içildi , yorumlar yapıldı… Hiç kara sürmeli bakışlar aldanmadı kurulan cümlelere. Daha da sevdi , korudu , dalgalandı dilden dile.

Al Gelincik…(Beklemekte)- Bir tek seni sevmekte… Okusaydı belki beklerdi kıyıda köşede en sevdiğim o koyu kahvemsi takım elbisesiyle… Göz göre göre bitti , bölündü şarkıların en keskin cümleleri yer etti odamın üç duvar bir göz penceresine…

Karmaşıktı , utanmadan çözdük şafağın pazartesiye çalan bir ayrışında. Ayrılıkta sevdaya dahilmiş üstü kapalı bir şeyler mırıldandı annem. Görmedi kül tablasındaki küllere bulanmış sarımsı son kalan damağı… Oysa nefes alamazdın dumanında şimdi içine mi çekiyorsun diyemedi. Diyemezdi… Öylesine beterdi her şey…

Şimdi bir hastane odasında seni dinliyorum… Yapmacık değil , bu kez sadece dinliyorum dinleyemediklerimi okuduğunla bütünleştirerek…

SENİ SEVİYORDUM ya oysaki sadece seviyor-muşum, bitmemişim tükenmemeşim sadece tüketmişim

.:::::Afiyetle yenilmesi için:::::

- Ben izin vermeden kimse orucunu açmasın, buyurur.

Herkes orucunu tutar. Akşam olunca, teker teker müracaat edenlere, iftar müsaadesi verir. Bu arada bir adam gelerek:

- Ya Resulullah! İki genç kız oruç tuttu ve yoruldular. Zat-i alinize gelmeğe utanıyorlar. Müsaade buyurursanız iftar etsinler, dedi. Resul-i Ekrem (s.a.v.) müsaade etmedi. Adam iki defa daha geldi. Sonunda Resulullah (s.av.)

- Onlar oruç tutmadılar. Bütün gün insanların etini yiyenler, nasıl oruçlu olurlar? Git onlara söyle: Oruç tuttularsa, istifra etsinler bakalım, buyurdu.

Adamcağız gitti, gerekeni söyledi. Onlar da denileni yaptı ve kan parçaları kustular. Adam Resülullah Efendimize dönerek vaziyeti bildirdi. Bunu üzerine Peygamberimiz (s.a.v.):

- Nefsim kudretinde olan Allah’a yemin ederim ki; eğer kusmayıp bu kan parçaları midelerinde kalsaydı, onları cehennem ateşi yerdi.

İnsanlar konuşmasını dinlemek için toplanırmış.

Söyledikleri harikulade imiş.

Sevgi sözcükleri ona kulak veren herkesin, ta yüreğine işlermiş.

Kalabalığın arasından bir adam, üstadın ağzından çıkan her sözcüğü dinlemiş.

Gönlü yüce olduğu kadar, alçakgönüllüymüş de.

Üstadın sözleri bu adamı öylesine derinden etkilemiş ki, onu evine davet etmek istemiş.

Ama yüreğim öylesine açık, sana duyduğum sevgi öyle büyük ki, seni evime çağırmak, senin için en güzel yemekleri hazırlamak istiyorum.

Çağrımı kabul etmeni beklemiyorum ama, içimdekileri sana bildirmeden edemedim.

Adamın gözlerinin ta içine bakmış üstad.

Yüzü gülüşlerin en güzeliyle aydınlanmış ve "Hazırlığını yap" demiş, "Evine geleceğim."

Bu sözcüklerin adamın yüreğinde yarattığı sevinç çok büyükmüş.

Üstada hizmet etmek, sevgisini dile getirmek için zamanın geçmesini sabırsızlıkla beklemiş.

Yaşamın en önemli günüymüş bu; Üstad evinde, onunla birlikte olacakmış ya.

Teşekkür etmiş, çıkıp gitmiş.

Adam sofrayı üstad için dara dar yeniden düzenlemiş ki, yine kapısına vurulmuş.

Bu kez de, çölü geçen başka bir yabancı imiş karşısındaki. Yabancı, adamın yüzüne bakıp; "Çok susadım" demiş, "Bana içecek bir şeyler verebilir misin?"

Gördüğünün düş olduğunu bilmiyormuş."Geldin üstadım! Sözünü tuttun."

"Evet" diye karşılık vermiş üstad.

"Ama ben buraya daha önce de geldim.

Açtım, doyurdun.

Susuzdum, şarap verdin bana.

Üşüyordum, bedenimi giysilerle örttün.

Başkaları için ne yaparsan benim için yaparsın."

Üstad herkesin içinde yaşar.

İntizar - Neşe KARABÖCEK

Not: Bazı Slâytlar çalınmalara karşı şifrelendirilmiştir.

Bu şifrelendirmelerde bilgisayarlarınızda kurulu ofis programın 2000 ve altı sürüm olması nedeni ile pps'ler izlenememektedir. Aşağıda sunduğum Power Point programını indirip Bilgisayarınıza kurarsanız bu sorununuz ortadan kalkacak tüm Slâytları izleme imkânınız olacaktır.

Sevgiler, Saygılar...